Bir dünya yalnızlık

Bazen, tüm dünyanın yalnızlığını omuzlarımda hissediyorum.

Bir çözüm bulmak sadece benim elimdeymiş, herkes yalnızlığının sebebini ve hatta varlığını unutmuş da kurtuluşunu onlara vermeyen beni öfkeyle izliyorlarmış gibi. Sanki bir şey yapmazsam insanlığın en büyük sorunlarından yalnızlığın yegane sebebi ben olacakmışım gibi.  Böyle anlarda işte, ölecekmişim gibi…

Kendimden büyük bir şeyin içine doğduğumu hissediyorum. Ufalıp ufalıp yok olmadan hemen önce tutuşması gereken bir kül gibi. Yakabilmek için yanması gereken, en ufak şiddetli rüzgarda oradan oraya savrulacak… Benden, benliğimden, insan oluşumdan öte bir şeyin parçası olduğumu hissediyorum. Hissetmek istiyorum ya da bilmiyorum; belki de koca bir ağırlığın altında ezilmek uğruna küçülmek, küçüle küçüle yok olmak daha anlamlı geliyordur. Sebepsiz yere acı çekmekten daha az acı vericidir. Bütün aldığım yaralar, insanlıktan büyük bir şeyin yolundadır. Belki de sadece acıdan ibaretimdir, bilemiyorum.

Anlatmam, haykırmam, duyurmam gerekiyormuş gibi hissediyorum dünyaya. Kendi yalnızlığımın aracı olduğu bu yolda, yardım etmem gerekiyormuş gibi… İnsanları birbirine bağlayarak ya da yazarak. Hakkında yazarak yalnızlığın, biraz daha az hissedilmesini sağlamaya çalışarak. Yalnızlıktan kurtulmak için yapıyorumdur belki de, kim bilir? Bencilliğimden, kanamaktan yorulduğumdan, tükenmişliğimden, umutsuzluğumdan uzaklaşmak istediğimden yapıyorumdur. Olmak istediğim, olduğumu zannettiğim gibi iyi veya yüce değilimdir.

İki elimi kavuşturamadan sarılmaya çalıştığım koca dünyanın yalnızlığını, iki parmağımın arasındaki kalemime sığdırmaya çalışıyorum.

Fazla gelmekten korkarak yaşıyor insan. Sevgisinin, nefretinin, korkusunun, öfkesinin, üzüntüsünün, mutluluğunun, pişmanlık duyduklarının ve emin olduklarının, düşüncelerinin, varlığının hep fazla geleceğinden korkarak. Korkularla büyüyor insan, korkular içinde yaşıyor ve yine öyle ölüyor. Fazlalıklarla, farklılıklarla var olabilmek her ne kadar tek başına ise bir o kadar da ortak, hep beraber aslında. İnsanları birbirinin yaralarını sarmaktan daha çabuk ne bir araya getirebilir? Hele aynı yerden kanıyorsan…

Sığamıyorum. İnandıklarıma, yalanlarıma, hayallerime, geçmişime sığamıyorum. Bir insan yalnızlığına bile fazla gelir mi? Ben geliyor gibi hissediyorum.

Ben yalnızlığıma sığamıyorum.